Wskaźnik intensywności zabudowy
Maksymalna łączna powierzchnia kondygnacji na działce jako procent jej powierzchni. Przy wskaźniku 90% na działce 500 m² można zbudować do 450 m² powierzchni.
Zaktualizowano 12 paź 2026Jak to działa
Wskaźnik intensywności zabudowy (Συντελεστής Δόμησης, ang. building coefficient lub plot ratio) to łączna kryta powierzchnia wszystkich kondygnacji budynków na działce podzielona przez powierzchnię netto działki. Zapisuje się go w procentach (90%) lub jako stosunek (0,90:1). Plan zagospodarowania określa maksimum dla każdej strefy planistycznej.
Przykład: na działce 600 m² ze wskaźnikiem 60% wszystkie kondygnacje razem mogą mieć 360 m², np. 180 m² na parterze i 180 m² na piętrze.
Pojęcie definiuje przewodnik po przepisach planistycznych opublikowany przez Departament Urbanistyki i Mieszkalnictwa, a sposób obliczania określa zarządzenie ministra spraw wewnętrznych (obecnie Zarządzenie 4/2026). Niektóre powierzchnie, np. balkony i zadaszone werandy do określonych limitów, nie są wliczane. W niektórych przypadkach zachęty planistyczne pozwalają na dodatkową intensywność.
Wskaźnik działa razem ze wskaźnikiem powierzchni zabudowy, liczbą kondygnacji i limitem wysokości, a budynek musi spełniać je wszystkie.
Dlaczego to ważne przy zakupie
W przypadku gruntu wskaźnik decyduje, ile można zbudować, a więc w dużej mierze o wartości działki. Sprawdź wskaźnik strefy i to, czy istniejące budynki na działce nie wykorzystały już jego części.
W gotowym domu zabudowa ponad dopuszczalny wskaźnik, np. przez zabudowanie werandy, jest naruszeniem planistycznym, które może zablokować świadectwo ostatecznego zatwierdzenia i tytuł własności. Przekroczenie wskaźnika było jednym z drobnych odstępstw, które właściciele mogli zalegalizować w ramach amnestii planistycznej 2024–2025, zamkniętej 23 czerwca 2025 r.